SEYTAN


Ustunden tahta kopruyle gecilen bir derenin oteki kiyisinda yoksul bir koy varmis. 
Bir gun ufak tefek seyler satip, gerekirse fal da bakmak icin bir Arap 
Baci ugramis koye. 
Bir anda koyluler Arap Baci'nin cevresini kusatmislar: 
- Sen demisler, sunu bunu satip fal bakmayi birak simdi. Bizim basimiz buyuk dertte. Demincek ustunden gectigin tahta koprunun altinda, dik kulaklari, keci sakali, elinde saziyla hinzir bir Seytan oturuyor. Her sabah ve her aksam; kadin-erkek, genc-yasli, kucuk-buyuk demeden koyde kim varsa hepsinin simsek gibi irzina gecip, yine koprunun altina donuyor.. 
Biktik usandik sabah aksam becerilip durmaktan. Soyle kuzum, sen bizi kurtarabilir misin o Seytan'dan? 
Arap Baci: 
- Hele bir yol deneyelim, demis. 
Ve koyden ayrilip tahta kopruye gelmis. Egilip bakmis koprunun altina... 
Seytan orada... 
- Hey Seytan, demis. Senin yapamayacagin hic bir sey yok mudur bu dunyada? 
Seytan: 
- Yoktur, demis. 
Arap Baci mahrem yerinden kivrik bir kil koparip Seytan'a uzatmis: 
- Al duzelt bakalim sunu, demis. 
Seytan kili duzeltmeye calistikca, kil yeniden kivrilip eski haline donuyormus. 
Arap Baci Seytan'i oyle birakip, cekmis gitmis.. 
20 yil gecmis aradan. Arap Baci'nin yolu yine ayni koye dusmus. Koyluler Arap Baci'yi gorunce bir sevinmisler, bir sevinmisler: 
- Sayende kurtulduk, demisler. Senden sonra Seytan bir daha ugramaz oldu koye... 
Baci'ya izzet ikramda bulunmuslar, armaganlar vermisler. 
Donuste Baci yine koprunun altina egilmis. Bakmis ki Seytan hala daha 20 yil once verdigi o kivrik kili duzeltmeye ugrasiyor. 
- Hey Seytan, demis. 
Seytan basini kaldirmis. Arap Baci mahrem yerini tumden gostererek: 
- Sen onu hele bir duzelt, bak burada daha ne kadar var, demis. 

